ابرها ،جلوی چشمان خدا را بسته اند...
حالا می توانم با خیال راحت
دست هایم را در جیبم بگذارم و سوت بزنم
که "آه من چه اندازه خوشبختم..."
ابرهای سیاه،
ابرهای سیاه دوست داشتنی،
دیگر خدا
چگونه می تواند سرش را بیرون بیاورد و بگوید
دروغ می گوید ....!
برچسب:
نویسنده: بنیامین اسماعیلی